Welkom

Algemene informatie

Mededelingen

De overwegingen

Agenda

Parochiebladen

Wat en Hoe bij..... !!

Tarieven

Links

Preventie & AVG

Missie (M.O.V.-groep

Weekend 28/29 januari 2023 - 4e zondag door het jaar
Lezingen uit: Sef. 2,3; 3,12-13 en Mt. 5,1-12a
 
VOOR WIE EEN GOEDE WEG WIL GAAN.
 
Als er verkiezingen in aantocht zijn presenteren de verschillende politieke partijen hun programma. Wat Jezus ons presenteert in het Evangelie van deze dag zou je  kunnen beschouwen als zijn verkiezingsprogramma: een kernachtige  samenvatting van wat Hem voor ogen staat en waar Hij volgelingen voor wil werven. Als we voor Hem kiezen, is dit het programma  waaraan we zullen gaan werken. U denkt misschien: 'Wat een vreemd programma! Ik ben benieuwd wie Hij daarvoor warm kan maken?'
 
We hopen allen dat ons leven ons veel zal bieden dat ons gelukkig maakt. Als we om ons heen kijken, moeten we vaststellen dat de ťťn in zijn leven wat meer geluk heeft dan een ander. Pechvogels vragen zich af: 'Waaraan heb ik dat verdiend?' Wie meer geluk heeft, leeft vaak vrolijk verder zonder zich af te vragen: 'Waaraan heb ik mijn geluk eigenlijk te danken?' Het leven doet wel eens denken aan een grote dobbelsteen: enerzijds heb je  mensen die alsmaar zessen gooien, terwijl anderen niet verder komen dan ťnen en tweeŽn. Zolang je geen zes gooit, beleef je je leven misschien als onrechtvaardig en voel je je misdeeld. Tegen een dergelijke opvatting komt Jezus heel duidelijk in opstand. Hij zegt: 'Juist bescheiden mensen, de eenvoudigen van geest zijn goed af. Zij meten nl. hun geluk niet af aan welstand of geleerdheid, aan bezit of macht. Zij somberen niet over wat ze allemaal missen, maar roeien welgemoed met de riemen die ze hebben. Ze proberen iets goeds van hun leven te maken en zijn dienstbaar aan wie hulp nodig hebben. In zijn Bergrede, zijn verkiezings-programma, schildert Jezus ons een beeld van hoe een echte volgeling van Hem zich gedraagt. Als het gaat over geluk, speelt natuurlijk ook een rol waar je geboren bent, hoe je  ouders je hebben opgevoed, welke opleiding je hebt gehad en of je gezond bent of moet leven met een beperking.  Al die zaken bepalen veel in ons leven, maar beslist niet alles! Jezus beschouwt ze als coulissen, als de achtergrond waartegen ons leven zich afspeelt. Het is entourage, maar niet het leven zelf! Wie het aandurft Jezus te volgen en met Hem in zee te gaan, laat zich niet bepalen en beperken door die entourage, maar kijkt welke kansen het leven hem biedt. Als we die Bergrede van Jezus gebruiken als onze routeplanner, dan kunnen we veel goeds tot stand brengen: begrip en geduld, dienstbaarheid en vrede, zaken uitpraten en anderen recht doen. Wie bij teleurstellingen zich niet verslagen en verongelijkt terugtrekt in zijn schulp, maar verdriet en pijnpunten durft te delen, te uiten en te bespreken ,  geeft anderen de kans om begrip te tonen en te troosten. We staan er vaak niet bij stil welk effect een vriendelijk woord, medeleven en mildheid hebben.  Misschien zult U zeggen: 'Met die zaligsprekingen kom je in onze maatschappij  niet ver. Wat levert zo'n houding  op?'. Daar is het ons toch vaak om te doen!  Wij zoeken misschien liever het gezelschap van mensen die het in onze samenleving 'gemaakt hebben' dan van de kansarmen. In de Bergrede lezen we echter dat Jezus juist gelukkig prijst de armen van geest, d.w.z. wie nederig zijn van hart. Voorts mensen die verdriet hebben om het onrecht in de wereld en wie anderen niet plat slaan met hun oordelen, maar zachtmoedig en barmhartig zijn. Jezus prijst gelukkig mensen wiens diepste verlangen het is dat iedereen tot zijn recht komt. Terwijl wij vaak  zeggen dat de brutalen de halve wereld hebben (de patsers, de graaiers, de machtigen), zegt Jezus dat mensen die op God vertrouwen de aarde zullen beŽrven. Vertrouwen op God die we niet zien en die we niet direct kunnen ervaren als een andere mens. Een sleutel die ons toegang geeft tot dat vertrouwen is misschien het besef dat het leven ons is geschonken. Het is een gave. We hebben het niet zelf gemaakt. Dat besef speelt bv. ook een rol in discussies over euthanasie en palliatieve sedatie. Ons leven is ons toevertrouwd en we moeten daar eens verantwoording over afleggen. Als we hopen en verlangen dat God ons op het einde van ons leven 'zalig' zal prijzen, dan is het belangrijk dat Hij ons ook nķ 'zalig' kan prijzen. We hoeven niet te wachten tot het einde.  Ook nu als wij ons hart tot God keren, horen wij telkens zijn vraag: Wat heb je met mijn gave gedaan?' Heb je mensen getroost? Heb je vrede gebracht?. Ben je zuiver van hart, eerlijk in je bedoelingen? Dan zul je Mij ontdekken in alles en ieder die je tegenkomt. Wie mijn weg gaat, hoeft niet bang te zijn. Want In een wereld waarin heel veel mensen bang en angstig zijn, bied ik je in mijn program een weg die je niet onder druk zet maar vrijheid schept en ruimte geeft. 
 
We ervaren echter ook dat werken aan Jezus' program niet eenvoudig is en onze blijvende  alertheid en inzet vraagt. Daarom mogen wij bidden om de H. Geest die Jezus zijn volgelingen heeft toegezegd. Hij doet ons geloven dat God ons vertrouwt en ons kracht geeft. Dat we altijd kunnen opstaan, ook als we gevallen zijn. Dat het voor God nooit ' Einde oefening!' is, zolang als wij leven. Laten wij bidden om dat vertrouwen. AMEN
 
Pastor A.G.M. Franssen
_________________________________________________________
 
Zaterdag 21 januari 2033 - 3e zondag door het jaar - Bidweek voor de eenheid.
Lezingen uit: Jes. 8,23b - 9,3 en Mt. 4,12-23 of 12-17
 
JEZUS NODIGT ONS UIT : 'KOMT, VOLGT MIJ'.
 
Het Evangelie van deze dag begint met de vaststelling: 'Toen Jezus hoorde dat Johannes de Doper gevangen was genomen, week hij uit naar Galilea. Hij verlaat Nazaret en gaat wonen in KafarnaŁm, aan de oever van het meer van Genesaret.' Jezus en Johannes de Doper zijn niet alleen familieleden, maar ook geestverwanten. Het is dus niet verwonderlijk dat Jezus hevig schrikt als Hij dat hoort. Waarschijnlijk wordt Hem de grond onder de voeten te heet in Judea. Wie het belang van de sabbat relativeert zoals Jezus doet, is in de ogen van de religieuze leiders in Jerusalem een ketter die uit de weg geruimd moet worden. We lezen: 'Vanaf dat moment begon Jezus te preken en te zeggen: 'Mensen, dit is het moment om je levenswijze te veranderen, want Gods nieuwe wereld is dichtbij'. Mogelijk heeft Hij gedacht: Nou Herodes Johannes de mond heeft gesnoerd, is het mijn beurt. Want zijn boodschap moet blijven klinken. Jezus doet dat op zijn manier: niet met dreigementen, maar met uitdagende verhalen en parabels die je aan het denken zetten. Hij oordeelt niet, geneest veel zieken en vergeeft mensen die vastzitten in hun schuld. Hij sluit niemand uit en wie kwetsbaar is of niet in tel, krijgt speciale aandacht.
 
De manier waarop zijn eerste leerlingen reageren op zijn uitnodiging: 'Kom en volg Mij!', komt ons wel heel vreemd voor. Je laat je familie en je werk toch niet zomaar in de steek zonder afscheid te nemen en je zaken goed te regelen! Blijkbaar is Matteus er echter niet op uit ons te vertellen hoe dat afscheid is verlopen, maar wil hij duidelijk maken dat die 4 eerste leerlingen van Jezus zo  onder de indruk zijn van Hem,  dat ze het roer radicaal omgooien. Ieder van ons begrijpt:  als je het helemaal naar je zin hebt in je huidige bestaan, dan komt het waarschijnlijk niet zo snel in je op iets volslagen nieuws te beginnen. Mogelijk hebben deze vissers zich toch wel eens afgevraagd: 'Heeft het leven niet meer te bieden dan dag in dag uit gaan vissen en netten herstellen?' Als ze Jezus horen spreken in de synagoge van KafarnaŁm en Hem bezig zien met de mensen die naar Hem toekomen, dan raken ze zeer onder de indruk. In zijn gezelschap ervaren ze een boeiender bestaan. Het is waarschijnlijk geen puur idealisme dat hen drijft. Nieuwsgierigheid en zucht naar sensatie zullen zeker een rol hebben gespeeld, zoals eertijds bij onze missionarissen. Hun hoop dat het leven meer te bieden heeft dan vissen en hun contact met Jezus, prikkelen hen om met Hem mee te gaan. Hij geneest zieken en haalt mensen die verstoten zijn terug in de gemeenschap. Hij zet niemand onder druk en nodigt alleen maar uit. Hij laat zien dat alle mensen door God bemind worden. Kortom: Jezus' optreden is een vangnet voor wie het moeilijk heeft en dreigt te verdrinken in zijn problemen.
 
Als Jezus zegt dat het Rijk van God binnen handbereik is, dan doelt Hij op een leefsfeer die gelukkig  maakt, omdat je voelt dat je geborgen bent ondanks je gebreken en de pijnpunten in je leven. Ook wij krijgen voortdurend prikkels  niet bij de pakken neer te zitten, de moed niet op te geven, in de goede richting te gaan en anderen daarbij te helpen. Zo kan het bv. gebeuren dat je ontslagen wordt op je werk, vaak een grote tegenslag in je leven. Als je echter de moed hebt iets anders te zoeken, te solliciteren en een nieuwe job aan te pakken, kan het gebeuren dat je nog meer voldoening vindt in je nieuwe taak. Zo vertelt een zieke dat hij blij is dat zijn operatie enkele weken is uitgesteld. Want in die dagen van wachten, zijn hem heel wat zaken duidelijk geworden over zijn manier van leven. Achteraf beschouwt hij het als een rijke tijd, mede door zijn contacten met medepatiŽnten. Een ander merkt dat zijn partner ernstig dementeert. Hij/zij moet daardoor de toekomstplannen grondig herzien. Kinderen moeten  soms de koers van hun comfortabele leven wijzigen, omdat ze merken dat hun bejaarde vader of moeder hulp nodig heeft. Geconfronteerd worden met breuken in ons veilige bestaan is in eerste instantie een fikse tegenvaller, maar er liggen vaak kansen in voor dingen  die we normaal niet zouden kiezen, maar die ons wel gelukkiger en geestelijk rijker maken, als we de uitdaging aannemen. Als wij Jezus trachten te volgen, hoeft dat niet te resulteren in een spetterend en boeiend leven. Wel mogen we vertrouwen dat Hij een richting wijst waarin wij kunnen werken aan de bedoelingen en plannen die God met ons heeft. Dat Hij ons kracht geeft om goed om te gaan met onze talenten en teleurstellingen. In de loop van ons leven komen er heel wat uitnodigingen en uitdagingen op ons af. We hebben de neiging te vermijden wat moeite kost. We leven soms van het ene succes  of hoogtepunt naar het andere. Ik denk dat die eerste leerlingen van Jezus gelukkig zijn geworden, omdat ze gehoor hebben gegeven aan zijn uitnodiging en zich naar zijn voorbeeld in dienst hebben gesteld van hun naasten.
 
U hebt natuurlijk gehoord of gelezen dat er dit najaar een synode wordt gehouden in Rome. Een aantal bisschoppen zullen van gedachten wisselen over de ideeŽn die er in de verschillende landen naar voren zijn gebracht als antwoord  op  vragen die de Paus heeft gesteld. Hij wil dat wij meedenken over de koers die de Kerk de komende tijd gaat varen. Daarom wil hij horen wat er in de Kerk leeft, zodat ze beter kan aansluiten bij behoeften, noden en vragen van de mensen.  In een wereldwijde gemeenschap is dat niet eenvoudig. Er leeft een sterk verlangen naar een Kerk, die de opdracht van het Evangelie hooghoudt en onbevangen kan luisteren naar wat mensen tegenwoordig beweegt, naar hun vragen en noden. Een grote zorg is dat de Kerk solidair blijft met het wel en wee van de wereld. Ter sprake komt hoe we liturgie kunnen vieren op een manier en in een taal die het hart raakt van mensen. Ook zal er worden gesproken over de plaats van vrouwen in de Kerk, hun aandeel in het gewijde ambt en mogelijke toelating tot het diaconaat. Duidelijk is dat veranderingen en vernieuwingen alleen zin hebben, als ze ons helpen om het gebod van de liefde metterdaad in praktijk te brengen. Wij worden uitgenodigd  om mee te denken en mee te bidden in dat proces, zodat de Kerk niet ervaren wordt als een struikelblok voor ons  geloven, maar als een stimulans en een steun bij ons zoeken naar de juiste richting. Het is immers de bedoeling dat wij Jezus' Boodschap ervaren als een blijde Boodschap, die ons niet ontmoedigt maar ons juist laat zien waar kansen liggen om een beter mens te worden en een gelukkiger christen. AMEN.
 
Pastor A.G.M. Franssen
_________________________________________________________
 
ONDERGEDOMPELD IN HET GELOOF
 
' Zodra Jezus gedoopt was en uit het water omhoog kwamÖ', horen wij in het Evangelie'. Johannes doopte door mensen onder te dompelen in het water van de Jordaan. Wij christenen hebben dit gebaar voorgezet. Daarom hebben de oudste kerken vaak in het voorportaal een baptisterium, een soort bad waarin bekeerlingen werden ondergedompeld als een teken dat ze gereinigd werden. Ze lieten hun oude leven achter zich: het kwaad dat er was gebeurd en de afgoden die ze hadden vereerd. Ze spoelden die als het ware af en trokken een wit kleed aan als symbool dat ze voortaan wilden leven in de geest en naar het voorbeeld van Jezus Christus.
 
Als ouders er voor kiezen een gezin te stichten, komen ze ook voor de vraag te staan: Hoe gaan we onze kinderen opvoeden? Wat willen we hen meegeven voor hun leven? Nemen we hen mee in ons eigen geloof of hechten we daar weinig waarde aan? Als regel word je geen gelovig mens door het lezen van boeken, hoe waardevol ook. Thuis in het leven van alledag leer je van je ouders wat het betekent als christen te leven. In de sfeer van het gezin word je als kind a.h.w. helemaal ondergedompeld. Je ervaart hoe je ouders  omgaan met elkaar en met jou en je broers en zusjes. Wat een christelijke sfeer inhoudt proef je ook in de keuzes die er worden gemaakt. Wat vinden je ouders belangrijk? Wat krijgt prioriteit? Wie van ons zou voor het christelijk geloof gekozen hebben, als onze ouders ons daarin niet hadden meegenomen en in deze geest opgevoed? Je hoort  ouders wel eens zeggen: 'Mijn kinderen moeten zelf maar uitmaken of ze christen willen worden.' Natuurlijk is het belangrijk dat kinderen later vrij kunnen kiezen, maar daarmee vervalt niet de taak van ouders om hun kinderen een bepaalde richting en oriŽntatie mee te geven, een christelijke of een andere. Bovendien zal het voor een kind moeilijk zijn om te kiezen voor het christelijk geloof, als het thuis niet heeft ervaren wat dat betekent en wat dat van hem vraagt. Ondanks de beperkingen en bezwaren die er verbonden zijn aan het dopen van kinderen, zet je je kind door een christelijke opvoeding  op een bepaald spoor. Het gaat daarbij niet zozeer om woorden en raadgevingen, maar de leefsfeer in het gezin. Als kind word je daarin a.h.w. ondergedompeld.
 
In ons leven is het  natuurlijk niet alle dagen 'zondag'. Lief en leed wisselen elkaar af. Het doet deugd als je aandacht krijgt en gehoord wordt, als je merkt dat er van je gehouden wordt zoals je bent. Onvermijdelijk worden we echter ook geconfronteerd met elkaars fouten en zwakheden. Soms heb je succes, af en toe tegenslag. Je kunt ziek worden of dierbaren verliezen. Kortom: er kan van alles gebeuren en de vraag is: Hoe gaan we daarmee om? De Doop nu is een sacrament, d.w.z. een uiterlijk teken om ons te laten inzien en voelen dat God met ons begaan is, dat Hij ons geluk wil en van ons houdt. Hij hoopt en verlangt dat wij mensen worden zoals Hij ons bedoeld heeft. Door onze band met Jezus, zijn Zoon, leidt en sterkt Hij ons om te leven in zijn Geest. Als ouders hun kind laten dopen zegt God tot hen: ' Ik ben blij dat jullie je kind op het spoor zetten van mijn geliefde Zoon. Je mag erop vertrouwen dat Ik je daarbij ondersteun!' U begrijpt: het H. Doopsel is geen kwestie van  'U vraagt, wij draaien'. Daarom  gaat er aan de toediening van dit Sacrament een voorbereiding vooraf in de vorm van ťťn of meerdere gesprekken met de ouders of met de dopeling zelf als het een volwassene betreft. Het gaat dan o.a. over de betekenis van de Doop, de reden waarom  ze het Doopsel vragen en  over de manier waarop ze zelf hun geloof beleven. Soms kom je mensen tegen die de Doop beschouwen als een soort geestelijke levensverzekering. Zo van 'Je weet maar nooit wat er allemaal kan gebeuren'. In de Doop gaat het echter om het kiezen voor een band met Jezus. Kiezen voor zijn manier van omgaan met het leven,  je naasten en met de schepping. God wil ons daarin bijstaan. Wij zijn allen Gods kinderen,  gedoopt of ongedoopt en we mogen vertrouwen op zijn bescherming. In het Sacrament van de Doop danken wij God heel uitdrukkelijk voor ons bestaan en dat Hij van ons houdt, uniek als we zijn. Wij danken  dat Hij ons zijn geliefde Zoon heeft gegeven als Leidsman en Gids. Door zijn Woord en manier van leven wijst Hij ons de weg van de liefde en voert Hij ons  weg uit het kwaad en het egoÔsme, waarin wij soms gevangen zitten. Omdat de weg van Jezus een levenslange opgave is, heeft Hij de H. Geest beloofd aan ieder die erom bidt en heeft Hij de gemeenschap van zijn Kerk gesticht om elkaar tot steun te zijn. 
 
Door de Doop zijn we lid geworden van deze gemeenschap. Volgens de Evangelisten is zijn Doop in de Jordaan voor Jezus een diepe religieuze, ja een mystieke  ervaring geweest. Hij  voelt a.h.w. Gods Geest en beseft - sterker dan voorheen - dat Hij een Man is naar Gods hart en wat zijn  levensopdracht is. Dit feest herinnert ons eraan dat ook wij eens zijn gedoopt. Net als Jezus blijven wij zoeken naar wat God van ons vraagt. Soms is dat helder, soms in nevelen gehuld. Als we echter blijven bidden en luisteren naar de signalen die we ontvangen, dan beleven wij beslist momenten dat God  tot ons zegt: 'Niet bang zijn. Jij bent mijn geliefde kind. Ik ben en blijf bij jou!' AMEN.
 
Pastor A.G.M. Franssen
_________________________________________________________
 
Zaterdag 14 januari 2023 (Nijswiller)- 2e zondag door het jaar
Lezingen uit: Jes. 49,3.5-6 en Joh. 1,29-34
 
Broeders en zusters in Jezus Christus, Kerstmis ligt alweer drie weken achter ons, en in de liturgie van die periode werd er telkens over Jezus gesproken. Op kerstnacht brachten engelen aan enkele herders de boodschap dat hun Redder geboren was. Op het feest van de Openbaring werd Hij door een ster aan wijzen uit het oosten kenbaar gemaakt. Ook vorige week vierden we zijn doop, en dit keer werd Hij door God zelf geopenbaard. Zijn Geest daalde over Hem neer, en een stem uit de hemel sprak: 'Dit is mijn geliefde Zoon. In Hem vind ik vreugde.'
 
In het evangelie horen wij over twee dieren; het lam en de duif. Als Johannes de Doper ons iets over Jezus Christus wil duidelijk maken noemt hij Hem een Lam, het Lam van God. Een lam is een jong en dartel dier. Op zijn wankele pootjes lijkt hij op een kind dat zelf nog maar pas kan lopen. Zo'n speels lammetje in de wei is de bode van de lente, een teken van het nieuwe leven.
 
Johannes noemt Jezus het Lam. Hij ziet Hem als de bode van de nieuwe aarde. Met Jezus begint het Rijk van God. Dat Lam van God is een mens vol mededogen, zelf klein en teer, kleineert het een ander niet. Integendeel, wie klein en kwetsbaar is tilt Hij als een lam op zijn schouders. Hij tilt de mensen op, boven zichzelf uit, en laat zien, laat voelen, hoe groot de mens is in de ogen van God. Niet de sterken en groten hebben Gods voorkeur, maar de zwakke en wankele mensen. Daarom zegt Johannes de Doper: Hij daar, Hij is het Lam van God.
 
De keuzes, die Jezus Christus maakt, moet Hij bekopen met zijn dood: "Als een lam zal Hij naar de slachtbank worden geleid", staat er bij de profeet Jesaja voorspeld. Maar door het bloed van dit nieuwe paaslam, worden ook wij gered en zullen ook wij het nieuwe leven vinden. Ook dat speelt mee als Johannes de Doper zegt: Hij is het Lam van God, dat de zonden van de wereld wegneemt.
 
Door de eeuwen heen denken de mensen heel concreet. Jezus neemt de zonden weg en men hoeft hier zelf niets voor te doen. Dat is te gemakkelijk, misschien wel een beetje kinderlijk gedacht. Echter Jezus komt ons leren, hoe je liefdevol vanuit je hart met je medemensen kunt omgaan. "Liefde zal het altijd overwinnen van het kwaad". Waar men het kwade met liefde kan beheersen, zal er minder kwaad gedaan worden en zal er minder zonde zijn. Men zal deze boodschap alleen de tijd moeten geven tot ze doordringt. Ik las in een Gerarduskalender het volgende: "Er is veel geduld nodig om geduld te leren". Al doende zullen wij als mensen, met vallen en opstaan, ook de liefde leren.
 
En dan is er tenslotte nog de duif. Ook Noach koos na de zondvloed een duif om te kijken of het water al gezakt was. Waarom een duif? Er zijn veel mooiere vogels met prachtige bonte veren. Het belangrijkste wat een duif heeft is het ingeboren richtingsgevoel en dat maakt de duif tot een bode van de vrede van God. Als de duif met een klein takje in haar bek terugkeert bij de ark, betekent dat: het water is aan het zakken. Er komt een nieuwe tijd.
 
Wanneer Jezus Christus in het water staat, ziet Johannes de Doper over Hem een duif neerdalen. Dat betekent: met Hem begint er een nieuwe tijd.
 
Beste mensen, in elke eucharistie horen wij de woorden van Johannes de Doper en worden we opgeroepen om op te zien naar het Lam, dat de zonden wegneemt en vergeeft. Wij mogen naar het lam toe gaan en in zijn leven delen. Hij wil ons met geduld de innerlijke liefde leren. Het is het Lam dat naar ons toekomt. In de eucharistie is Jezus sacramenteel aanwezig, hij die gekruisigd is en verrezen, hij die alles nieuw maakt. Wij worden uitgenodigd naar Jezus te gaan om hem te ontvangen en vanuit zijn gezindheid te leven.
 
Het Lam, het is de levende Heer Jezus, vraagt dat wij eensgezind naar hem toegaan. Dat wij naar Hem opzien en dat wij eensgezind zijn evangelie verkondigen, dat wij het kwade vermijden en het goede doen. Amen.
 
Kapelaan Siju
_________________________________________________________
 
Zaterdag 07 januari 2023 (Nijswiller) - Openbaring des Heren (hoogfeest)
Lezingen uit: Jes. 60,1-6 en Mt. 2,1-12
 
OPENBARING VAN DE HEER: DRIEKONINGEN
 
Beste mensen, samen kunnen we met frisse moed en geest dit nieuwe jaar beginnen. Zoals het aanschaffen van een nieuwe agenda, kunnen we ook denken in dit nieuw jaar aan een nieuw begin van ons leven. Dat kunnen wij vooral leren van de natuur. Elk jaar groeit de natuur opnieuw, en vervangt de oude bladeren en nieuwe takken. Zoals de natuur, in dit nieuwe jaar voor ons een nieuw begin mag zijn, mogen wij ook alle dingen die overbodig zijn, achter ons laten en met een nieuw geest ons leven beginnen. Gods geest kan ons daarbij helpen. 
'Sta op, laat het licht u beschijnen, Jeruzalem, want de Zon gaat over u op en de glorie van de Heer begint over te schijnen.'
 
Zo klinkt in de eerste lezing de lofzang van de profeet Jesaja over Jeruzalem. En het blijft daar niet bij, want van overal stromen volkeren en koningen toe, en ze brengen goud, wierook en allerlei schatten mee om de stad te eren. Het is een prachtige lofzang, meer dan 700 jaar oud toen Jezus werd geboren. Maar wanneer Wijzen uit het oosten zijn licht volgen om Hem te eren, komen ze tot de vaststelling dat de luister van Jahweh helemaal niet over Jeruzalem schijnt, integendeel, de ster die zij vanuit het oosten volgden is plotseling verdwenen.
 
En bovendien zijn zij de enigen die hulde willen brengen aan de pasgeboren goddelijke Koning.
En daarbij kunnen we ons de vraag stellen: Gaan wij ook op zoek naar die goddelijke Koning? De Wijzen kunnen immers gelden als een symbool van de mens die op zoek is naar hoop, naar licht, naar hulp. Om dat licht te vinden, gaan ze op zoek naar hulp. Dat ze die in Jeruzalem zoeken is eigenlijk normaal: ze willen immers eer brengen aan een pasgeboren koning.
 
En waar is een koning anders te vinden dan in de hoofdstad van het rijk? Maar wellicht weten ze niet echt goed wat ze zich bij die pasgeboren koning moeten voorstellen. En dat wordt er zeker niet beter op wanneer ze horen dat die koning niet in Jeruzalem, maar in Bethlehem geboren is. Maar toch gaan ze die richting uit, en als ze Jeruzalem verlaten hebben, gaat de ster die ze in het oosten hebben gezien weer voor hen uit. En zo vinden ze de pasgeboren Koning, knielen ze vervuld van diepe vreugde neer om Hem eer te bewijzen, en schenken ze goud, wierook en mirre.
 
Vervuld van diepe vreugde knielen zij neer: zij begrijpen dus dat dat pasgeborene kind geen koning is zoals alle andere koningen, maar een goddelijke Koning. En daarmee zijn zij, samen met de herders, de eerste gelovigen aan wie de komst van God op aarde gemeld wordt. De herders kregen die blijde boodschap van engelen die Gods lof zongen, de Wijzen worden geleid door de ster van Gods licht.
 
En zo wordt duidelijk dat God de volkeren niet wil overweldigen als een ontoegankelijk heerser, maar als mens onder de mensen. Hij is niet onbereikbaar en niet onzichtbaar, maar neemt de gestalte aan van een pasgeboren kwetsbaar kind. Zo komt Hij midden onder ons, en met zijn woorden en daden van liefde, vrede en vreugde wijst Hij later als volwassen man een weg aan. Een weg die naar alle mensen leidt, dus ook naar armen en zwakken, zieken en lijdende, stervenden en uitgestotenen. Want allen zijn ze zijn kinderen.
 
Beste mensen, dat is de weg die God, die Jezus ons aanwijst. Een weg die de Wijzen probeerden te vinden, waarbij ze ondervonden dat dit niet altijd gemakkelijk is.  Dat is het ook niet voor ons, want we hebben onze eigen zorgen, onze eigen pijn, ons eigen zoeken naar vrede en geluk in een wereld van heel veel pijn en heel veel lijden, van ontelbaar veel mensen die er alleen voor staan, die eenzaam zijn, die geen toekomst zien in een wereld van oorlog, vijandschap. Maar toch ook een wereld van liefde, van hulp, van begrip, van inzet. Zoals zovelen vandaag verkeerden de Wijzen toen in een schijnbaar uitzichtloze situatie, maar zij gaven niet op. Zij bleven zoeken en vragen tot Gods licht weer aan hen verscheen. Laten we ons dus spiegelen aan hen. Laten we hulp vragen als we in nood zijn, maar ook hulp bieden als we dat kunnen, want dan worden wij een licht voor onze medemensen, zoals God een Licht is voor ons. Amen
 
Kapelaan Siju
_________________________________________________________
 
OUDJAAR EN NIEUWJAAR (Nijswiller)  - Viering van 'Maria, moeder van God'
Lezingen: Numeri 6, 22-27; Galaten 4, 4-7; Lucas 2, 16-21
 
De overgang van oud naar nieuw nodigt de media (en onszelf) uit terug te kijken naar het verleden en vooruit te kijken - voor zover dat ten minste kan- naar de toekomst. We hoeven niet te herhalen wat de media al doen en overzichten te geven van wat er allemaal gebeurd is op het gebied van de politiek, de economie, de sport, de vrije tijd. Die hebben hun  gevolgen voor ons leven, voor ons gevoel van welzijn en geluk, voor wat we verwachten t.a.v. de toekomst. En, wat ieder van ons persoonlijk is overkomen maakt deel uit van ieders eigen herinnering . Het gaat dan om gebeurtenissen van vreugde en/of  verdriet, van slagen en falen, van rijkdom en tekort. Iedereen is daar op eigen manier mee bezig, staat voor de opgave het een plaats te geven in het eigen leven.
 
We ervaren allemaal dat de tijden aan het veranderen zijn, vergeleken met vroeger. Er verandert zoveel, dat men zelfs spreekt van een verandering van tijdperk. Men zegt dat er  een heel nieuwe tijd aan het aanbreken i, bepaald door wat technisch allemaal mogelijk is. Er zijn heel andere machtsverhoudingen in de wereld aan het ontstaan. Europa staat, na eeuwen van overwicht, voor de opgave zijn plaats opnieuw te bepalen in een nieuwe wereldorde. Wat onszelf betreft wordt ons leven wellicht eerder in beslag genomen door de dingen van alledag. Daarin kennen we onze zorgen om de betaalbaarheid van wat we graag willen aanschaffen; kansen op een woning; veiligheid; respectvolle en betrouwbare onderlinge relaties; hulp en zorg van elkaar en van de samenleving als we die nodig hebben. Voornaam is, dat we kunnen leven in een omgeving waarin we liefde en geborgenheid vinden, zodat we ons thuis kunnen vinden om in het leven. Een belangrijke steun daarbij kunnen we vinden in ons geloof, men name in deze weken van Kerstmis (en binnenkort Driekoningen), waar we Gods Menswording onder ons vieren.
 
Dit weekeinde vieren we Maria, moeder van God. Het is de moeite waard om bij de betekenis daarvan stil te staan. Via de ouders, met name moeder, hechten we ons aan het leven.
Kunstenaar Jo Havenith uit Elkenrade maakte een kerstkaart van een moeder, die liggend in het kraambed haar pasgeboren kind op haar lichaam omarmt. Dat is het begin van zich thuis voelen van een kind pasgeboren en groeiend naar een eigen zelfstandig leven.  Zo ook Jezus geboren uit Maria. Maar Jezus was een bijzonder kind, een Godskind, d.w.z. met heel zijn wezen gericht op God.  God heeft zich door Maria in liefde aan ons gehecht. Ook dat volgt uit de kers- en nieuwjaarskaart van Jo Havenith.
 
Wat betekent dat voor ons als gelovigen? God is niet de oneindig verheven, ver boven ons levende God gebleven, maar God is naar ons afgedaald. God is mens geworden uit liefde, om ons lot te delen en ons de weg te wijzen door het leven. Maria is de moeder van God, zoals we vandaag vieren. We mogen ons daarmee getroost, bemoedigd en dankbaar voelen bij alles wat ons in het leven overkomt.
 
In het Evangelie van vandaag komen de herders op bezoek bij Jezus, Maria en Jozef. En Maria bewaart alles in haar hart wat zij vertellen over de boodschap van de engelen over Jezus.  Jezus is gekomen voor ons. Maria zijn moeder stond ter beschikking en zei tot de engel: 'Zie de dienstmaagd des Heren, mij geschiede naar uw woord. Dat houdt voor ons die in hen geloven de uitnodiging  om dienstbaar te zijn aan elkaar, vooral de armen en noodlijdenden. Hopelijk slaagt onze geloofsgemeenschap in het nieuwe jaar erin te leven in dienstbaarheid aan onze wereld. Dat vraagt, gezien de afkalvende interesse in geloof en kerk. om oprechtheid en betrouwbaarheid in geloof. Zalig Nieuwjaar.
 
Emeritus-pastoor A. Reijnen
_________________________________________________________
 
NIEUWJAARSDAG 2023
 
Als we gaan wandelen in een streek waar we nog nooit geweest zijn, dan is dat altijd een beetje spannend. Het maakt ons onzeker of we wel de goede route lopen en of we voldoende richtingaanwijzers treffen en waar we uitkomen. Wie weet voor welke verrassingen we komen te staan. Zo voelt het ook vandaag, nu wij binnengaan in een nieuw jaar. Als je nare dingen hebt meegemaakt, krijg je wel eens de raad: 'Tel je zegeningen!'. Nou hebben velen in het afgelopen jaar zaken ervaren die hen verdriet hebben gedaan of bang hebben gemaakt: een ziekte, het overlijden van een dierbare of een ander verlies. Voorts de vreselijke oorlog in OekraÔne met zoveel doden, gruwelijkheden, verwoestingen en ellende als gevolg. Dat leg je niet zomaar naast je neer. Anderzijds hebben we waarschijnlijk ook zaken ervaren die ons dankbaar stemmen. Kardinaal Danneels heeft eens gezegd: ' Als je gaat bidden, begin dan altijd met danken. Daarna heb je nog tijd genoeg om te vragen'. Met Kerstmis en de jaarwisseling hebben we misschien vooral behoefte wensen uit te spreken en te vragen, toch worden we ook uitgenodigd om terug te kijken en te danken. Want het spreekt niet vanzelf dat wij  leven en er mogen zijn. God danken voor de talenten, kansen en goede gaven die we onverdiend hebben ontvangen. Vandaag is dus  ook een dag om God te danken. Er worden in deze dagen heel wat goede wensen uitgewisseld. Ze wekken wel eens de indruk dat die automatisch in vervulling gaan door ze uit te spreken of te schrijven, maar weten we wel beter! De Franse dichter Paul Claudel heeft eens geschreven: 'God is als de zee. Hij overspoelt ons met zijn gaven zoals Hij doet met het strand. Dan trekt Hij zich terug, telkens opnieuw en steeds verder. Zo maakt Hij ruimte voor ons menselijk handelen. M.a.w. God neemt ons niet uit handen wat wij zelf kunnen doen. Vertrouwend op de talenten waarmee Hij ons overspoelt, trekt Hij zich telkens terug om volop ruimte maken voor onze inzet'. Tot zover dit citaat. God heeft het beheer van zijn schepping in onze handen gelegd. En Jezus - mens geworden Zoon van God -  heeft voorgeleefd hoe we dat kunnen doen. Hij heeft zijn vrienden gevraagd te getuigen van zijn Boodschap en te ijveren voor de groei van zijn Rijk. Hij belooft de H. Geest te schenken aan ieder die erom bidt. Zo mogen ook wij vragen om het licht en de wijsheid van de H. Geest, zodat we zien welke mogelijkheden ons worden geboden om onze bijdrage te leveren. De huidige Belgische Kardinaal Jozef de Kesel schrijft in zijn recente boek 'Geloof en Godsdienst': 'De God die wij aanbidden is een God die niet zelfvoldaan genoeg heeft aan Zichzelf, maar die op zoek is naar ons mensen. De Bijbel laat zien dat Hij een relatie met ons wil. Hij wil gekend en geliefd worden net als wij. Hij hoopt dat er tussen Hem en ons een band groeit van respect, bewondering en vertrouwen. Dat is het mysterie van de menswording van God. Zijn liefde is zo groot dat Hij onze eindigheid en broosheid  heeft gedeeld en met ons wilde zijn  (Emmanuel).' God wil een relatie die dieper gaat dan ons verlangen elkaar als familie en vrienden te ontmoeten. Hij wil betrokken zijn bij alles wat wij meemaken en ons bezig houdt. Hij wil ons leven delen als onze trouwste vriend. Hij hoopt dat wij Hem deelgenoot laten zijn van wat ons blij en dankbaar maakt, maar ook van onze angsten en twijfels, zorgen en verdriet. Als wij zo'n relatie op prijs stellen en willen onderhouden, kunnen we niet volstaan met een kaarsje of gebedje als we in de narigheid zitten. Dan vraagt dat om regelmatig contact zoals we dat doen met familie en vrienden. Hen betrekken wij bij ons dagelijks leven en daar maken we bewust tijd voor vrij. Zo'n relatie moet ook Maria gehad hebben met God. Ze schrikt hevig als de engel GabriŽl haar verschijnt. Ze vraagt zich ook af wat zijn boodschap te betekenen heeft en hoe dat allemaal moet, maar als de engel haar vragen beantwoord heeft, geeft ze haar 'Fiat' en zegt: 'Laat met mij gebeuren wat God van plan is. Zij durft vertrouwen op de Machtige die grote dingen doet. In het Evangelie van deze dag vertelt Lucas dat Jozef en Maria verbaasd zijn over het verhaal van de herders, maar Maria bewaart al deze woorden in haar hart en blijft erover nadenken. God zal zich heus niet verwonderen als wij vandaag aarzelend en met knikkende knieŽn over de drempel stappen van het nieuwe jaar, maar ook voor ons klinkt de boodschap van de engel: 'Vandaag is jullie een Redder geboren. Hij is de Messias, de Gezalfde van God'.  In verband met de aarzelingen en onzekerheid waarmee wij aan dit nieuwe jaar beginnen moest ik denken aan een legende over een mens die stipt geleefd had volgens  de voorschriften van de Wet en de regels van het geloof.  Aangekomen bij Petrus verwachtte hij met open armen te worden ontvangen aan de hemelpoort. Tot zijn ontsteltenis nam Petrus hem eerst mee naar een zijkamer die volgestapeld stond met dozen en pakjes. Op zijn vraag wat dat te betekenen had, legde Petrus hem uit dat het ging om pakjes en geschenken die hij op aarde verzuimd had te openen en aan zich voorbij had laten gaan. Heel jammer, want nu ging dat niet meer! Wat het nieuwe jaar ons zal brengen weten we niet. Wel hebben we het sterke vermoeden dat het niet goed is, als we 'pakketjes' die ons misschien van Godswege worden aangeboden, ongeopend retour laten gaan, omdat we niet weten wat er in zit en de inhoud niet vertrouwen. Dat we geboden kansen voorbij laten gaan. Het kan nl. gaan om kostbare geschenken, want kwaadaardige zaken hoeven we van God niet te verwachten.  Laten wij daarom bidden om de moed en het Godsvertrouwen van Maria. God wil immers ook met ons een relatie van respect, verwondering en vertrouwen, een relatie die ons veilig zal voeren door het nieuwe jaar. AMEN.
 
Pastor A.G.M. Franssen
     
Klik hier voor de digitale Willibrordbijbel.
Desgewenst kunt u daarna klikken
op "Willibrordvertaling".
    
 
Het boekje " Bidden thuis ".
     Klik op de link en neem er de tijd voor.
     Laat andere dingen voor wat ze zijn,
     laat het stil worden.
     Dit boekje bevat een aantal gebeden
     die men bij gelegenheid kan bidden.
     Het boekje is nog verkrijgbaar via
     het parochiesecretariaat in Eys.
 
DE NIEUWE VERSIE VAN HET
"ONZE VADER":
(schuin en vet gedrukt zijn de veranderingen)
 
Onze Vader die in de hemel zijt;
uw naam worde geheiligd;
uw rijk kome;
uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood;
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren;
en breng ons niet in beproeving;
maar verlos ons van het kwade
 
klik hier voor de overwegingen
van 2015 tot en met 2022.